Laida Lertxundi (Bilbao, 1981) makes films with non-actors, landscapes and sounds.

She has had solo show exhibitions at Alhóndiga Bilbao, 2014, andMarta Cervera Gallery, Madrid, 2013. . Her work has been exhibited at the 2013 LIAF Biennial, 2013 Lyon Biennial and 2012Whitney Biennial. Other venues and festivals where her work has been shown include Views from the Avant Garde, New York Film Festival, Anthology Film Archives, New York, ATA, San Francisco,Australian Center for the Moving Image, Melbourne, Baltimore Museum of Art, Berlin Documentary Forum 2 Haus Der Kulturen Der Welt, BFI London Film Festival, Centre de Cultura Contemporania de Barcelona, Courtisane Film Festival, Belgium,D21 Kunstraum Leipzig, Erarta Museum of Contemporary Art, Saint Petersburgh, Fundacion Cinemateca Argentina, Buenos Aires, Galerie Gregor Staiger Zürich, Gene Siskel Film Center, Chicago, Hong Kong Space Museum, ICA London, Images Film Festival, Toronto, Internationale Kurzfilmtage Oberhausen, Los Angeles County Museum of Art, Los Angeles Film Forum, MassArt Film Society, Boston, Migrating Forms New York, MoMA, New York, Musac: Museo de Arte Contemporáneo de Castilla y León,Musee Jeu du Paume, Paris, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid, Museum of Contemporary Art, Detroit, Museum of Fine Arts, Houston, National Gallery of Art, Washington D.C.,North West Film Forum, Seattle, Pacific Film Archives, Berkeley,Punto de Vista, Pamplona, the International Film Festival Rotterdam, San Francsico Cinematheque, Tate Modern, London,the Viennale, Austria, and the Wexner Center for the Arts, Columbus. 

She received the Grand Prize of Basque Cinema at the ZineBi International Film and Video Festival, 2007 the Tom Berman Award for Most Promising Filmmaker at the 48th Ann Arbor Film Festival, a Jury Award at the 50th Ann Arbor Film Festival, Best Short Form Work Award At Migrating Forms in 2011, the Kazuko Trust Award in 2012, and was named in CinemaScope’s “Best of the Decade” reviews and as one of the “25 Filmmakers for the 21st Century” in Film Comment’s Avant-Garde Poll. Writing on her films has been published in Frieze Magazine, Film Quarterly, CinemaScope Magazine, The Nation, Art in Americaand Artforum among others. She has been a resident of the Headlands Center for the Arts and Wexner Center for the Arts, 2013. She is a film and video programmer in the U.S. and Spain, and has published various articles on film, most recently in the anthology La Risa Oblicua and Bostezo magazine. She teaches film at the University of California San Diego and lives in Los Angeles, California. 

laidalertxundi.com

jardunaldiak

llora cuando te pase_laida
2014 otsailak 17 - 2014 maiatzak 18

utskor: either/or

Norvegiako zirkulu artikoan, Lofoten uharteetan filmatutako 16 mm-tako artist film bat da, Utskor eskualdearen erretratu gisa egindako ikus-entzunezko field-recording-ez osatua. Espainiako Trantsizioko memoria politikoarekin eta Frederic Engelsen testu-zati batekin Familiaren, Jabetza pribatuaren eta Estatuaren jatorria gurutzatzen dira horiek. Utskor iraganeko garai eta leku historiko baten trazuak ezkutatzen dituen palinpsesto bat bihurtzen da. Pelikularen muntaia zatikatua eta garratza da, eta 80ko hamarkada hasierako Euskal Herriko testuinguru politikoa gogorarazten du. Amalgama familiar batean murgiltzen gara, eta pertsonaiak (ez dira aktoreak) oso gertu daude elkarrengandik, behar bezala definitutako familia-eginkizun tradizionalik ez izan arren. Horiek beren egunerokotasunean ikus ditzakegu dokumental eta fikzio arteko lan honetan, eta kamera uneoro dago presente, mekanismo gisa. Aktoreak ez diren pertsona horiek neorrealismo italiarreko pertsonaiak bezalakoak dira, hau da, beren egunerokotasunean topatzen ditugu, antzeztu beharrik gabe.

Beste leku batzuetara eramaten gaituen etxe-barkuak iragazkortasunezko ezinezko gune bat sortzen du Lofoteneko paisaia erradikalaren eta etxeko espazioen artean, habitat naturala sozialarekin elkartuz, gauerdiko eguzki baten laguntzaz. Era berean, aurten hil den Bobby Bland abeslariaren deep soul musika entzun dezakegu.

Ez dago espezialistarik edo teknikorik, eta horrek bereizten du, hain zuzen, artista-pelikula hau gainerako film laburretatik. Pantailan agertzen diren pertsonak filma sortzen ari diren berberak dira, eta horrela, errodaje-taldearen egitura disolbatu egiten da, zineko errodaje-mekanismoekin eta soinu sinkronizatuko grabazioarekin harreman fisikoa erraztuz. Jarduera tekniko horretan eta eszenaratze-uneen eta inprobisatutako benetako uneen arteko frikzioan oinarrituta, hau da, paisaia naturalaren eta errealaren, eta harekin elkarrizketan hasten diren kanpo-materialen arteko frikzioan oinarrituta, ingurune ludiko bat sortzen da. Bertan, guk sortzen ditugu arauak, guk egindako jolas bat balitz bezala, eta guri buruzko esperientzia bat izan dezakegu, homo-ludens espezimen gisa.